ภารกิจที่ 3/1 เลือกรูปแบบที่จะเขียน

ภารกิจที่ 2 นินทาตัวเอง

-รอยยิ้ม นางฟ้า-

ฉันจำไม่ได้ว่าพบรักแรกตอนไหน แต่ฉันจำได้ว่าฉันพบรักแท้ตอนมอ 4 เทอม 2 ใต้อาคารเรียนโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่ง ช่วงพักเที่ยงฉันเดินผ่านไปเห็นรอยยิ้มหนึ่ง เป็นรอยยิ้มที่หยุดเวลาของฉัน ฉันไม่รู้ว่าเขายิ้มให้ใคร แต่ฉันเดินผ่านไปเจอ และเก็บมันมาฝัน และตั้งชื่อให้มันว่า รอยยิ้มนางฟ้า

ฉันแอบชอบและหลงใหลรอยยิ้มนี้เป็นเวลา1 เทอม พักเที่ยงทุกวันจะไปนั่งรอที่อาคารของเธอที่จะเรียนเพื่อให้เห็นหน้าก่อนขึ้นเรียนในคาบบ่าย จนฉันได้เก็บรอยยิ้มนั้นมาดูแล เขาตกลงเป็นแฟนกับฉัน

ทุกวันเราจะนัดเจอกันที่หน้าโรงเรียนเพื่อเดินเข้าโรงเรียนพร้อมกัน แลัตอนเย็นผมก็จะเดินไปส่งเธอที่รถรับส่ง ทำแบบนี้อยู่ 1 ปี จนกระทั่งถึงช่วงสอบเข้ามหาลัยเราก็ไปสอบด้วยกันเพื่อจะได้เรียนที่เดียวกัน แต่พรหมลิขิตไม่ขีดเส้นให้รักเราขนานกัน เราสอบติดคนละที่ พอเราจะทางแยกที่ว่างระหว่างเรา ความสัมพันธ์ก็เริ่มจืดจาง....และก็เลิกกันไปในที่สุด เราเลิกกันเพราะความเข้าใจ

เวลาที่ผมคิดถึงเธอ..ผมจะเหลียวมองท้องฟ้า เพราะมันเหมือนได้เจอหน้าเธอ และผมยังยึดมั่นกับคำพูดของเธอที่พูดไว้วันแยกจากกันคือ "ถ้าได้เป็นเนื้อคู่กัน เราจะได้กลับมารักกันอีกครั้ง" ผมใช้ชีวิตยืดติดคำคำนี้เป็นเวลา 3 ปีแล้ว และมันก็จะดำเนินไปไม่มีที่สิ้นสุดตราบใดที่ผมยังมีโอกาสได้มองท้องฟ้า

ภารกิจที่ 1 นินทาเพือน

นินทาเพื่อน
เรื่อง เสียงหัวเราะอันทรงพลัง

  เสียงหัวเราะที่ดังและก็โดดเด่น จนบางครั้งมันทำให้เพื่อนๆทุกคนจดจำได้ว่า เจ้าของเสียงคนนั้นคือใคร

บางทีผมก็สงสัยว่าเขาเอาพลังเสียงมาจากไหน ทั้งๆที่เขาตัวเล็กนิดเดียว ถ้าจะว่าใช้ลมในการเปล่งพลังเสียงหัวเราะจมูกเขาก็ไม่โด่งพอที่จะดังลมได้เป็นพลังอย่างมากขนาดนั้น แต่ด้วยเสียงหัวเราะที่มันน่าเกลียจบ้างในบางครั้ง มันก็ยังเเฝงเสียงร้องเพลงอันไพเราะที่สามารถกล่อมเพื่อนทั้งห้องให้หลับได้(ถ้าเขาไม่เผลอหัวเราะออกมาก่อน)

แต่ผมก็ชอบและก็หลงคิดถึงเสียงหัวเราะของเขาตลอดเพราะมันทำให้ผมยิ้มได้  เวลาที่มีน้ำตา