"ตะวันกำลังจะลาล่วงโพ้นขอบฟ้า
หมู่นกกาบิ่นว่อนกลับคืนถิ่น
หลังกลับจากดิ้นรนหากิน
ก็หลบบินคืนรังในอ้อมกอด"
ค่ำลงอีกแล้วสินะ.....
ฉันหยิบกระเป๋ากีตาร์เปิดเอากีตาร์ออกมาเช็ดและตั้งสายที่เพี้ยนให้ถูกคีย์
บางสายกำลังจะขาดออกจากกันฉันได้แต่ภาวนาว่าขออย่าให้เป็นคืนนี้ ภารกิจประจำกลางคืนฉันกำลังะเริ่มในอีกสามสิบนาทีภายในห้วงเวลานี้ฉันหมกมุ่นอยู่กับเนื้อเพลงที่ฉันไม่ได้เป็นคนร้องแต่ด้วยหน้าที่ที่ฉันเห็นว่ามันสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด
ก็จำคอร์ดเพลงเป็นเรื่องที่แสนธรรมดาของฉันแต่ถ้าเป็นการร้องเพลง
ฉันคงไม่มีโอกาสได้มาถึงจุดๆนี้ได้
เพลงในร้านเปิดคลอบรรยากาศสบายๆบางคนวางภาระหน้าที่จากการงานไว้ที่ห้องแล้วถอดคราบปล่อยตัวเองไปกับจังหวะดนตรี ได้เวลาขึ้นเล่นดนตรีพี่ๆและน้องร่วมวงเช็คเครื่องตัวเองพวกเราส่งสายตาให้กับเพื่อนแสดงถึงความพร้อม
เสียงปรบมือดังลั่นเมื่อนักร้องกล่าวทักทายคำแรก
และจบเพลงแรกไปสายตาของทุกคนยังคงจ่องมาที่พวกเราไม่ขาดหายตาจนกึงเพลงสุดท้ายของเบรคแรกทุกคนปรบมือให้พวกเราอีกครั้งเมื่อเพลงสุดท้ายจบลง
เสียงสนทนาเริ่มดังขึ้นเรียกได้ว่าดังกว่าเพลงที่กำลังเปิดอยู่ในตอนนี้อาจเป็นเพราะฤทธิ์ของสุราจึงทำให้ค่ำคืนนี้มีแต่เสียงแห่งความสุขรื่นเริงอยู่ใต้ไฟเสียงสี ดนตรีขึ้นรอบสองผู้คนหนาตาขึ้นกว่าเดิมบางคนลุกเต้นบางคนร้องไห้บางคนหัวเราะ ฉันก็ได้แต่ยิ้มให้พวกเขา ค่ำคืนนี้จบลงแบบเดิมเป็นแบบนี้อยู่เกือบสองเดือนแล้วที่ฉันแทบไม่มีเวลาไปคลุกคลีแม้กระทั่งกับคนรู้จัก บางคนว่าฉันหายไปกับเสียงดนตรี แต่เปล่าฉันแค่มีความสุขที่จะอยู่กับสิ่งที่ฉันกำลังทำ คำทักทายหักห้ามของบางคนไม่มีผลต่อผล ปลายภาคเทอมเสียงดนตรียังคงก้องเป็นประจำทุกค่ำคืน และมันจบลงก่อนวันที่สอบปลายภาคหนึ่งคืนเหมือนว่าฉันกำลังยืนอยู่ที่ที่เคยยืนแต่ถอยห่างมันออกไปนานดินสอที่เคยใช้ใจหักแทบทุกด้วยต่างกับกีตาร์ที่สะอาดเอี่ยมทุกวัน รุ่งเช้าที่ฉันไม่ได้ยินเสียงไก่ขันแต่อาจเป็นเช้าที่หลายคนยังไม่ได้นอนสังเกตได้จากขอบตาทุกคนที่เข้ามานั่งสอบในวันนี้
การสอบอาจผ่านไปด้วยดีแต่ฉันคงไม่อาจจะยิ้มให้กับตัวเองได้ กลับมาห้องฉันนั้งเขียนจดหมายถึงพ่อเรื่องข้อสอบที่อาจจะทำให้เกรดตก ถ้าพ่อได้อ่านจดหมายฉบับนี้พ่อคงไม่ตอบจดหมายกลับมาแน่นอนฉันเข้าใจพ่อดี แต่ก็หลีกหนีความจริงไปได้ไม่ ผลการสอบของฉันไปเป็นตามความคาดหวังคือตกที่หวังคาดไว้ ฉันเขียนจดหมายไปหาพ่อสามวันติดต่อกันนับได้ว่าเกือบจะสิบฉบับแต่ก็ไม่มีจดหมายฉบับจากพ่อสักอัน คำว่าเสียใจของพ่อมันอาจจะไม่แสดงออกมาเป็นคำพูดหรือตัวหนังสือแต่ว่าการเงียบคือการแสดงออกได้ชัดทีสุดว่าพ่อกำลyงเสียใจกับการกระทำผมอยู่ในตอนนี้
ชิน สำราญ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น